De handen van mijn moeder, op de buik waarin ik het leven kreeg.

Er is een wonderlijk verhaal verbonden aan mijn geboorte. De eerst jaren van hun huwelijk konden mijn ouders geen kinderen krijgen. Ze hebben van alles geprobeerd, maar niets lukte. Uiteindelijk werd besloten tot een chirurgische ingreep. Mijn moeder zag daar erg tegen op.
Een tante van mijn moeder heeft haar toen meegenomen naar de Belgische bedevaartplaats Banneux. Daar zou ooit de heilige Maria verschenen zijn, en er zouden wonderbaarlijke genezingen plaatsvinden. 
Na dat bezoek vond de operatie plaats. Die slaagde, en op mijn geboortekaartje staat dan ook: "Met dank aan Maria van Banneux geven wij kennis van de geboorte van onze zoon Wolterus. Wij noemen hem Wout."

Ik zou het nu kunnen hebben over zoiets als basic trust, een term uit de psychologie. Mijn moeder: "Wat ik daar aan ellende in Banneux gezien heb, bij al die mensen die daar komen, dat deed mij denken: dan valt mijn verdriet eigenlijk best mee!" De ontspanning die dat teweegbracht legde een basis van vertrouwen in haar ziel die uiteindelijk de zwangerschap en mijn geboorte mogelijk maakte. 
Ik zou het nu ook kunnen hebben over die cruciale momenten in mijn leven waarin basic trust mijn basis bleek te zijn waardoor ik de crises in het leven aankon.
En ik zou kunnen vertellen uit mijn ervaringen als bajespastor - hoe gedetineerden in hun eigen verhalen en in bijbel- en andere verhalen zoiets als basic trust herkenden, en operabel wisten te maken in hun eigen situatie.

Maar daar wil ik het niet over hebben. Ik ben momenteel meer geïnteresseerd in de verhalen die er aan ten grondslag liggen; aan de beeldvorming. Voor het MATER/MATRIX-project waaraan ik begonnen ben duik ik diep in de geschiedenis, in mijn en andermans cultuur, in de beelden waardoor wij omringd zijn: beelden van vrouwen, moeders, leven en dood, tederheid en geweld, bloed en tranen, mededogen en vervreemding. Uiteindelijk moet dat 'inkoken' tot een interactieve installatie: een kunstwerk als een meditatieplek, of een meditatieplek als kunstwerk.

Ik heb het al eens vaker gezegd: mijn kunstenaarschap is een voortzetting van theologie en pastoraat, maar met andere middelen! 

Ik ben er weer! De komende weken: teksten, beelden, associaties rondom MATRIX. 

Ik weet wat ik doen moet! Wat een leven! Er is zoveel!

Het is alleen omdat ik in allerlei opzichten mislukt ben in het leven dat ik heb kunnen maken wat enigszins op kunst lijkt.

Ik sluit dit logboek (voorlopig) af. Om meerdere redenen. Met de voltooiing van VIDE/VOID heb ik een soort eindpunt bereikt. Er broeit wel iets nieuws, heel veel zelfs, maar er is een soort incubatietijd nodig, merk ik, een soort quarantaine. Ik moet in elk geval voorkomen dat ik, na wat ik met VIDE/VOID bereikt heb, niet terugzak. Daarnaast merk ik dat dit logboek ook met slechte intenties wordt gelezen door mensen die mij onderuit willen halen - ik voel mij niet veilig meer. Ik kan er beter het zwijgen toe doen.

Er broeit al geruime tijd een nieuw project, al sinds de HOMUNCULUSserie. Maar eerst moest VIDE/VOID gemaakt worden, blijkbaar. Het wordt een installatie, en geen klein sculptuurtje zoals de eerste drie uit de serie. Wel met gebruikmaking van natuurlijke materialen, dicht bij mijn eigen beleving en herinnering: wederom een poging tot duiding van het persoonlijke, de individuele geschiedenis in beeldtaal, ontleend aan een bredere stroom. Daarnaast ook: geluid en videobeelden. MATER is voorlopig de titel. 

Meer zeg ik er niet over. Dit logboek wordt ook gelezen met valse intenties door mensen die mij geen goed hart toedragen. Daarom sluit ik hiermee af.

Een laconieke voetnoot bij VIDE/VOID, met dank aan bewonderde schrijver A.L. Snijders, ontleent aan zijn column in de VPRO-gids van volgende week:

'Tot slot een delicate wijsheid: het oog zegt iets over de kijker, de werkelijkheid bestaat niet, maar we moeten het ermee doen.'


Heerlijk! Er zijn wel degelijk mensen in staat om te zien waar VIDE/VOID over gaat!

Een 'Spielereitje' met vorm, lijn, kleur en textuur. Leuk voor de paasdagen, dacht ik. Tot ik me realiseerde dat het de verbeelding is van iets dat ik ooit gelezen heb en dat me heel erg boeide...

Marcelo Gleiser, hoogleraar natuurkunde en astronomie aan Dartmouth College in New Hampshire, VS, schreef het boek 'Een scheurtje in de rand van de schepping', over de betekenis van leven in een onvolmaakt heelal. Ik las de Nederlandse vertaling, uit 2010. Al sinds de lagere-schoolleeftijd interesseer ik mij voor astronomie, kosmologie en aanverwante zaken. Jaja, altijd maar bezig met het raadsel van het bestaan! 

Een illustratief citaat uit dat boek, van de beroemde bioloog Louis Pasteur: "Het heelal is asymmetrisch en ik ben ervan overtuigd dat het leven, zoals wij dat kennen, een direct resultaat is van de asymmetrie van het heelal of van de indirecte gevolgen hiervan." En als Marcelo Gleiser deze gedachte in zijn boek uitwerkt zie ik de elementaire deeltjes nét niet in evenwicht (in 'n toestand van evenwicht gebeurt er niets!) die om elkaar heen beginnen te tuimelen en te draaien, samenklonteren en om andere klonters heen vallen en spiralen als atomen, moleculen, melkwegstelsels en zonnestelsels, de spiraalstructuren van planten, sporen, primitief leven... Enfin.

(Ik durf dit bijna niet te posten. Ik ben  het geloof in mezelf even helemaal kwijt. Ik zet dit 'Spielereitje' ook maar niet in mijn portfolio)