woensdag 26 maart 2014

Mijn installatie VIDE/VOID over perceptie ("Wij zien niet de werkelijkheid, wij zien het beeld dat ons brein  maakt van de werkelijkheid") is al weer achterhaald. Vanavond zag ik in De Wereld Draait Door een presentatie, door Alexander Klöpping, van de Oculus Rift. De leus wordt binnenkort: "Wij zien niet de werkelijkheid, wij zien het beeld dat de computer maakt van de werkelijkheid".

Of het erg is dat ons brein vervangen wordt door een computer moet ieder voor zich maar uitmaken. Ik weet het nog niet. In elk geval biedt de computer meer mogelijkheden dan ons brein. Ten goede, maar natuurlijk ook ten kwade. Enfin, we zullen zien (sic)!

Waar VIDE/VOID naar verwijst blijft overigens onaangetast.

dinsdag 11 maart 2014

'Kunst-aan-huis' open-atelierroute Lauwersland

Het is op de foto's niet te zien, maar er zijn circa 300 mensen langs geweest. Heel veel heel positieve reacties: mensen die er stil van werden, ontroerd raakten, uren zouden kunnen blijven kijken en luisteren. Ook de teksten spraken veel mensen erg aan. De dubbele kaarten met envelop zijn goed verkocht. 

Concreet resultaat: ik ben op het spoor gezet van twee galeries in Den Haag, waar, volgens de bezoeker, "dit werk goed op z'n plek zou zijn". Binnenkort maar eens de stoute schoenen aantrekken!








zondag 9 februari 2014







Nog een paar foto's van VIDE/VOID. Ik ben deze, en andere, aan het uitprinten. Samen met teksten uit mijn LOGBOEK gaan ze een presentatie-op-papier vormen. Altijd leuker om door te bladeren dan een weblog of een digitaal portfolio. (Klik, voor een vergroting, even op een plaatje).

Ook de tekst bij VIDE/VOID gaat eruit. Alleen beeld blijft.

zaterdag 11 januari 2014

'Fotostudio De Jong' heet het televisieprogramma waar ik naar kijk. Wilfried de Jong stelt, onder anderen, een vrouw aan mij voor die vogels fotografeert- niet in de vrije natuur maar in een vogelopvangcentrum.

Iemand met blauwe kunststof handschoenen houdt een uil vast. De fotografe richt haar camera op het dier om opnames te maken. De uil kijkt met een schokkerig bewegende kop om zich heen. Slaakt een kreet. Het dier verhoudt zich duidelijk tot de omgeving en de omstandigheden waarin het zich bevindt. Toch heeft het geen idee wat hem/haar overkomt. En -en hier gaat 't om- het is zich ook niet bewust dat het daar geen idee van heeft!

Ik zie dat alles op het televisiescherm gebeuren, en weet in elk geval één ding dat die uil niet weet. Maar veel meer ook niet, vermoed ik.

zaterdag 21 december 2013

Eind van het jaar, tijd om terug te blikken. Niet noodzakelijkerwijs op slechts het afgelopen jaar - per slot van rekening hebben ontwikkelingen een langere adem.

Ik voel me thuis in dit huis. Dat was een jaar geleden wel anders. Stijf van de stress, na een driedubbele verhuizing voorafgegaan door het organiseren van een dorpsfeest, lag ik hier de eerste weken nachtenlang op het randje van de slaap, de oren gespitst op elk onbekend geluid dat onraad kon betekenen. Geritsel, gekraak, een bonk. Mijn geest had zich nog lang niet om dit enorme pand kunnen vouwen, veel ruimtes, hoeken en gaten vielen buiten mijn controle - voor mijn gevoel tenminste. En als er dan een steenmarter donderjaagt over de dakspanten en achter het plafond (terwijl je niet weet dat het zo'n beest is), dan zit je om de haverklap rechtovereind in bed. Inbrekers? Instortende muur? Omvallende schoorsteen?

Het riep primordiale angsten in me op. Als ik ooit dement wordt, komen -vrees ik- die angsten weer de kop opsteken. Niet te veel bij stil staan. Die periode is nu voorbij. Het huis heeft de zware herfststormen goed doorstaan. En áls zo'n hoge boom van het kerkhof door mijn schuurdak valt, heeft de Hervormde gemeente van Paesens een daverende schadeclaim te verwachten. Ik ben overigens verzekerd.

Ik voel me thuis in Friesland, nu, na bijna tien jaar. En hierover ben ik minder gerust. Het betekent namelijk ook dat de spanning uit deze vrijwillige ballingschap weg is. Die spanning heeft de afgelopen jaren als een motortje gewerkt dat mij aan de gang hield, me heeft aangejaagd, en waardoor ik ook af en toe zelfs uit de bocht dreigde te vliegen. Ik moet opnieuw op zoek naar het putje waaruit ik kan scheppen.

De projecten HOMUNCULUS en VIDE/VOID hebben me veel inzicht, en zelfs een expositie in Groningen opgeleverd. HOMUNCULUS had ik nodig om los te komen van de samenwerking met Katja Berkenbosch (terugdenkend aan die desastreus verlopen expositie in het Glazen Huis in 2011), een samenwerking waar ik bergen tijd en energie heb gestoken, maar waar niets voor terugkwam. Integendeel: ik werd erdoor van mezelf vervreemd, en moest opnieuw uitvinden hoe ik me verhoud tot de materie. Dat heeft tot verdieping geleid, gelukkig.

Met VIDE/VOID heb ik zoiets als een mijlpaal bereikt, wellicht zelfs een eindpunt. Ik weet nog niet hoe ik vanaf hier verder ga, al heb ik wel wat ideetjes. Duidelijk is wel dat nu een periode van consolideren is aangebroken. Dat ik beeldend kunstenaar ben is nu wel duidelijk, met name ook omdat galerie Forma Aktua in Groningen me eigener beweging heeft gevraagd de serie HOMUNCULUS te komen exposeren, en dat doen ze niet zomaar! 

Mijn eigen expositieruimte gaat in maart functioneren voor een breder publiek, tijdens de Kunst-aan-huis open-atelierroute Lauwersland. Wat ik daarna met die ruimte ga doen weet ik nog niet: alleen eigen werk uitstallen, of ook werk van anderen en dan meer aan de weg timmeren met publiciteit en zo.

Er blijven nog wel wat vragen en twijfels hangen. De komende tijd vul ik deze overwegingen wellicht nog aan.

donderdag 28 november 2013

Jammer. Zojuist gebeld door iemand van de commissie die daar over gaat: mijn plan voor een 'soundscape' in de de Grote Kerk van Dokkum is afgekeurd. "Het heeft niets met God, geloof en Bonifatius te maken". Tja.

Ik wilde me, middels zelfstudie, weer eens verdiepen in de verhouding tussen sacrale en profane ruimte. De stof ligt voor het oprapen!